O Torreiro de Moraima

Moraima probando o disfraz de entroido, mentres o pequeno durmido levantase de cama, pasa pola habitación e di:

Supoño que cada un de nós ten algunha afición que lle fai desconectar de todo. Uns ler, outros escribir, escoitar música, pasear... A miña é o folclore... tiven épocas malas... de ata querer deixalo, non porque eu quixera, senón porque me facían pensar que era o que necesitaba... Nunca entendín iso de que non quixeran que eu tocase, pero en cambio nas actuacións sempre presumían dicindo: Esa é a miña filla! Non son capaz de deixar algo que me gusta tanto, e de ter que deixalo sería por motivos de traballo....

Ata as narices, así é como estou  neste momento! Parece que na casa non se pode falar de que estou a favor do Galego no ensino. Que si, que cada un ten a súa opinión, pero o caso que hai na miña casa é que NON O ENTENDO!

Na miña casa, meu pai educoume en galego (gracias papá) e miña nai en castelán (que dicir que estudou nun colexio de monxas, onde xa se sabía que facían as monxas como te escoitaran falar en galego, ridiculizabante diante de toda a clase, polo menos, nesa época). Bueno, ó que ía... onte fomos a casa dos meus avós (falan no galego que saben) e bueno... a pesares diso... tamén hai diferentes opinións.

Todo comezou cando chegamos, miña avoa estaba escoitando a radio galega, e xusto estaban a falar do éxito da manifestación. Miña nai soltou un: No lo entiendo. Cansa de escoitar barbaridades mentres falaban, dixen: Pois a min daríame vergonza nacer, crecer e morrer sen coñecer a nosa propia lingua, unha riqueza que temos, algo polo que os nosos antepasados loitaron para que puidesemos coñecela. Claro, despois de estoupar e dicir isto, tiven que escoitar: Me saliste muy nacionalista tú.  HAI QUE FODERSE!! Si claro, pero logo, cando ela ten que abrir unha conta de correo, di: Yo quiero una palabra en gallego, como Morriña, bolboreta, saudade... Si claro, para iso si! PUAGG! que respeto o que cada persona pense... pero señores/as, non consinto que se me ataque deste xeito, nunca intentei impoñerlle a miña opinión a ninguén, cando lle fixeran unha entrevista e lle preguntaron se lle gustaría que os seus fillos falasen en galego dixo que non! e eu calei a boca... SI ó Galego na GALIZA! Porque noutros sitios si, e aquí non?

''Aínda que a túa voz calou,

o teu corazón séguenos falando.''

A.B.P 14.1.1939-17.1.2010

Síntome egoísta comigo mesma por querer que pase un miragre e que no se vaia... teño a esperanza de que os médicos tamén se equivoquen (como todo ser human) cos días que lle quedan... Non son capaz... todo isto quédame realemnte grande... sei que é lei de vida... uns marchar e outros veñen...

Necesito desafogarme en algún lado... pero non me saen as palabras nin tan sequera escribindoas aquí... síntome coma se non tivese sentimentos... coa noticia é coma si me quedase de pedra... Pero hoxe, intentarei deixar todo isto a un lado e facer que o teu último cumpreanos sexa o mellor que podiamos...